Het kind heeft honderd talen, maar de school en de samenleving stelen er negenennegentig.
– Loris Malaguzzi –

Deze woorden raakten Anouk Nieuwland tijdens een tentoonstelling in het Stedelijk Museum over de Reggio Emilia-visie. Vanuit die gedachte richtte zij in 2000 een kinderdagverblijf op waar kinderen ruimte kregen om te onderzoeken, te creëren en de wereld te benaderen met verbeelding en verwondering. In samenwerking met een kunstenaar kregen kinderen materialen en ruimte om te maken en te ontdekken. Het werd een plek waar zij haar hart en ziel in legde.

Op haar achttiende wilde Anouk naar de kunstacademie, maar durfde niet en koos voor kunstgeschiedenis. Later werd duidelijk dat zij niet over kunst wilde leren, maar het zelf wilde maken. Dat verlangen bleef, stilletjes, altijd aanwezig.

Uiteindelijk volgde zij alsnog haar creatieve pad en werd grafisch ontwerper. Sindsdien ontwerpt zij visuele identiteiten en communicatie voor uiteenlopende opdrachtgevers. Daarbij zoekt zij altijd naar eenvoud, aandacht en betekenis.

In haar autonome werk werkt Anouk intuïtief en zonder vast plan, vanuit verwondering. Haar project Capture Serendipity, ontstaan uit een technische storing, laat zien hoe schoonheid te vinden is in wat je niet had verwacht. Daarin herontdekte zij een van haar honderd talen.